wijAl zolang Marcel en ik  samen zijn (sinds februari 1987) was onze grootste wens om ooit een boerderijtje in het oosten van het land te kopen. Ons eerste kleine stapje richting de grote droom was toen we onze benedenwoning in de Leidsche buurt in Haarlem verruilden voor een eengezinswoning in Alkmaar Noord. Dat was voor ons al een hele vooruitgang maar het oosten bleef trekken......

Regelmatig trokken we er in het weekend op uit om lange wandelingen te maken in de Drentsche bossen. Soms waren we zelfs zo gek dat we midden in de nacht van huis gingen om met zonsopgang te kunnen wandelen op de heide van boswachterij Appelscha.

Pas in 2006 hakten we eindelijk de knoop door om de sprong naar het oosten te wagen. In november zetten we ons huis te koop en voor het einde van het jaar was het tot onze grote vreugde al verkocht!
We waren al op huizenjacht gegaan lang voor we ons huis daadwerkelijk te koop zetten maar nu konden we echt op zoek gaan naar ons droomhuis. Aanvankelijk zochten we nog naar boerderijen in Drenthe maar inmiddels waren de huizenprijzen daar zo hard gestegen dat er binnen ons budget alleen nog maar bouwvallen te koop waren.

Langzaam maar zeker breidde ons zoekveld steeds verder uit; eerst een groter gebied binnen Drenthe, toen net over de grens in Groningen en Friesland.
We zochten op het laatst heel oostelijk Nederland af op zoek naar onze droom toen we eindelijk begin 2007 bij toeval ons droomhuis vonden....

Een schattig boerderijtje op een ruim perceel in een prachtige omgeving, maar toen we binnen kwamen schrokken we toch wel even....De smeerboel die we daar aantroffen was onvoorstelbaar. Tientallen honden en katten die blijkbaar nooit buiten kwamen deden in huis hun behoefte waar het hen uitkwam. De doordringende urine/ammoniak-lucht was ondraaglijk en benam je de adem. De bewoners hielden angstvallig ramen en deuren gesloten om de hordes vliegen buiten de deur te houden. "waar die toch vandaan kwamen?"

Pas toen het huis leeg was zagen we goed hoe smerig het was; de stront zat overal tot een meter hoog op de muren, alle vloeren waren doordrenkt met urine, de plafonds en muren zagen zwart van de vliegenpoep en de trap naar zolder was bekleed met een 'tapijt' van haren en urine. Van die ergste smeerboel hebben we geen eens foto's gemaakt, we zijn het stomweg vergeten. Het enige waar we aan dachten was: "Hoe krijgen we dit huis schoon?" en wel zo snel mogelijk want we hadden maar een paar dagen de tijd. Dat liep dus een beetje anders dan we hoopten.

We hebben nog maandenlang in huis moeten 'kamperen' en ook nu zijn we nog lang niet klaar... maar het huis is nu wel schoon en de stank is inmiddels (zo goed als) verdwenen. In dit webalbum staan de foto's van onze vorderingen.